DERK RENEMAN & MANUELA PORCEDDU / 15 NOV 07


Stel, je bent ontwerper met een fascinatie voor graancirkels, Noorderlicht, panty’s en vintage synthesizers, dan kun je die interesse vóór je houden, of je kunt er iets mee doen. Er een voordracht over houden bijvoorbeeld.
En wellicht werk je samen met iemand die heel erg in de weer is met Polaroid-camera’s en oog heeft voor allerlei details die anderen misschien ontgaan. Dan hou je die voordracht met z’n tweeën.

Derk Reneman en Manuela Porceddu werken samen en delen een voorkeur voor het grondstoffelijke. Zo zou Derk ooit graag een keer met mayonaise drukken en realiseerde het duo een catalogus die besmeurd lijkt met ruwe olie.
Een boek over de laatste overgebleven gracht van Rotterdam werd gepersonaliseerd door de hele oplage een tijdje in het rijk bekroosde grachtwater te weken, waarna de inmiddels opgedroogde exemplaren met alg, kroos en forse waterschade tussen alle saaie boeken in de schappen van Donner terechtkwamen.
Hun werkwijze is in ieder geval ondogmatisch, hoewel hun typografische keuzes vrij goed passen in het tijdsbeeld en daarmee tamelijk modieus ogen. Mooie bijkomstigheid is dat de mode momenteel voorschrijft dat er geen grenzen zijn, en als ze er wel zijn, dan dienen ze vooral overschreden te worden. Tweede bijkomstigheid was dat we niet geheel onbekend waren met de getoonde voorkeuren voor Moog-synthesizers en blauwgrijzige polaroids en dat we opnieuw konden constateren dat wat ooit lelijk, fout of lullig was, opeens weer goed blijkt te zijn. De Citroën Visa bijvoorbeeld. Zo gaat dat met mode. Even duikt het onder, maar vijfentwintig jaar later komt het gewoon weer terug.

Het duo zoekt regelmatig het zogeheten grensvlak tussen toegepaste en autonome kunst, en stapt daar vervolgens overheen. In Dordrecht werd het Centrum voor Beeldende Kunst getransformeerd tot ‘plaats delict’ door het afgeplakte interieur te besmeuren met toneelbloed en de boel daarna af te zetten met attributen ter protectie van mogelijke daderssporen. De performance bleef niet onopgemerkt en werd later in een Haagse galerie nog eens in vergelijkbare setting overgedaan.

Derk had ons voorbereid. Hij wilde vooral laten zien waar de inspiratie van beiden vandaan kwam en gunde ons daarmee een blik in hun ruimbemeten keuken. Die keuze was weliswaar sympathiek, maar deed op zeker moment sterk verlangen naar meer beelden van concrete uitwerking, die blijkens hun online-presentatie voldoende voorhanden waren. Met hun voornemen om een obligate werkpresentatie te vermijden, begon evenwel het ruwe materiaal zich gaandeweg tegen de sprekers te keren. Onverminderd geestdriftig over hun eigen fascinaties zou bijvoorbeeld hun opwinding over een patroon van afwijkend gekleurde stoeptegels toch zeker moeten overslaan op het publiek. Maar dat gebeurde niet of nauwelijks, want het publiek, hoofdzakelijk ontwerpers, heeft zelf eveneens archieven en facinaties en voorkeuren en is weliswaar benieuwd naar die van een ander, maar altijd nog méér naar wat die ander ermee doet.

Bart de Haas

www.0104768262.net

www.hetwildeweten.com

BEKIJK DE UITNODIGING

^

 


^

0102-203-204-205-207080910