JANSKE MEGENS / 13 MEI 10

Janske Megens: hart en brein

In zes jaar tijd heeft Janske Megens een indrukwekkend portfolio aan schoenen, tassen en accessoires ontworpen. Ze heeft sinds kort een eigen winkel en reist regelmatig naar Nepal om te zien hoe het ermee staat in een reeks fabrieken waarvan zij er kort geleden zelf een heeft opgezet. Haar werk wordt internationaal bewonderd, en, ook niet onbelangrijk, goed verkocht. Op het podium van Zefir7 vertelt Megens openhartig over het vallen en opstaan dat schuil gaat achter haar succesverhaal. Hoewel, echt harde klappen lijken er niet te zijn gevallen. Megens zet het geluk naar haar hand.

Na de academie start ze als zelfstandig ontwerper, en krijgt een zetje in de rug dankzij twee opeenvolgende startstipendia. Dat ze van een klein inkomen leeft, deert haar niet. Ze weet niet beter dan dat je moet doen waar je van houdt: dat heeft ze van haar ouders, beiden kunstenaars, er met de paplepel ingegoten gekregen.

Eénmaal los van de veilige academie leerde ze de wereld van beurzen, producenten en consumenten kennen. Haar met eigen hand geproduceerde ontwerpen bleken zo arbeidsintensief te zijn dat ze de samples die ze toonde op de beurs simpelweg niet kòn verkopen, ook al was er vraag naar. Voor iedere bestelling zou ze zelf het materiaal moeten breien, snijden, plooien, stikken en voeren. Aan een enkele tas zou ze dagen en soms wel weken kwijt zijn. Geen bedrijfsmodel voor de toekomst dus. Maar in haar eigen winkel krijgt de ontwerpster nu inzicht in consumentenpsychologie: zit ze te dicht bij de deur, dan komt er niemand binnen. Maakt ze een serie van vier kleuren, dan vragen mensen om een vijfde kleur. Van producten in zwart en wit maakt ze niet eens meer proeven, die verkopen toch wel.

Gelukkig vond het succes haar snel, waardoor ze letterlijk gedwongen werd om productie uit te besteden. Eerst naar Polen en Portugal, later naar Azië. Je werk uit handen geven aan een producent is altijd moeilijk. Vaak worden de beslissingen in de gang naar een betaalbaar eindproduct door ontwerpers ‘concessies’ genoemd. Zo niet voor Megens. Iedere stap die haar dichter bij haar eindproduct brengt, is een goede stap.

Vanwege een akkefietje met een prijsvraag in Parijs over het bijzondere lokta papier, gemaakt van een heester in de Himalaija, reist Megens naar Nepal. Daar ontmoet ze een coöperatie van vrouwelijke fabriekseigenaren die haar vragen mee te denken over hun producten van textiel, hout, vilt en kralen. Megens ziet de kwaliteit van het productiewerk, maar ziet ook meteen dat de beertjes-sleutelhangers niet het gedroomde succesproduct zijn. Ter plekke ontwerpt zij een halsketting die de doelgroep in het westen meer zal aanspreken. Dit is het begin van een langdurige relatie met de coöperatie. Voor deze bedrijven ontwerpt Megens met een kwaliteit die berust op de overweging dat alles daar geproduceerd moet kunnen worden. De fair trade principes waarmee haar producten vanaf nu worden verhandeld maken de producten dubbel zo aantrekkelijk voor alle partijen: producent, ontwerper èn consument.

Jarenlang reizen, beurzen, fabrikanten bezoeken: Megens blijft onvermoeibaar investeren in haar werk, waar ze wellicht niet rijk, maar wel intens gelukkig van wordt. Naar eigen zeggen is ze geen keiharde zakenvrouw, en heeft ze niet altijd de beste zakelijke beslissingen genomen. Keihard of niet, de Megens die wij vanavond hebben leren kennen heeft zowel haar brein als haar hart op de juiste plek.

Anne Miltenburg

NB: Janske’s producten zijn ook verkrijgbaar via haar webshop op: www.janskemegens.com 

BEKIJK DE UITNODIGING

^

 


^