HUMOBISTEN / 18 MEI 06

De HuMobisten zijn Rufus Ketting en Gyz la Rivière. Hun werk bestaat hoofdzakelijk uit performances en installaties waarin zij zelf figureren en waarvoor zij zelf het publiciteitsmateriaal maken. Zij ontmoetten elkaar eind jaren negentig tijdens hun studie aan de Willem de Kooning Academie, Rotterdam. Inmiddels werken ze ruim 5 jaar samen en produceerden onlangs ter gelegenheid van dit eerste lustrum een boek met de titel “Een dure grap”.

Ze lappen de wetten graag aan hun laars. Zo ook de ongeschreven wetten van De Lezing. De mannen geven namelijk geen lezing. Zij houden Een Betoog. Rufus K. speelt de filosofische kunstenaar, Gyz la Rivière zijn goedlachse side-kick. De HuMobisten laten ons niet zomaar toe in hun gedachtewereld.Wij zullen er zelf wat voor moeten doen. Rufus en Gyz dragen om en om het eerste A4tje van hun betoog voor. Wij fronsen onze wenkbrauwen: gaan die jongens echt alles van een briefje oplezen? De stapel papier op tafel doet het ergste vermoeden. Onze wenkbrauwen gaan verder omhoog als ze hun tekst blijken te ondersteunen met beelden van eigen werk, zonder dat we een connectie tussen de twee kunnen ontdekken. Worden wij in de maling genomen?

Wat inspireert de HuMobisten? De wedervraag: wat inspireert hen eigenlijk niet? Bezieling, zo blijkt, vinden Rufus en Gyz vooral in de overpeinzingen van de grote denkers. Maar zij laten de filosofen zich het gras niet voor de voeten wegmaaien. De HuMobisten zelf schuwen het formuleren van de vragen des levens niet. Noch de wedervragen. Of de wederwedervragen. Twijfel is hun drijfveer. Zij laten alle belangrijke ismen de revue passeren, en bedenken er en passant een paar mooie bij. Ook een usme. En dat is meteen mijn favoriet: het bewusme. Ik eigen me wat van hun woorden toe. Wacht maar tot ik die morgen aan de lunchtafel drop. Rufus en Gyz maken mentale bokkesprongen en trekken rode draden door de geschiedenis. Originaliteit, inzicht en humor. Je kunt er niet direct om gieren, maar er komt wel een glimlach op je gezicht. Pas een paar uur later, of na twee dagen denk je: ze waren me te slim af. Humob is geen humor. Of toch ook weer wel?

We zien twee bevlogen Rotterdamse kunstenaars/vormgevers, die ons, zonder dat wij dat door hebben, aan hun kant krijgen. In Rotterdam heerst al een tijd de politiek van de toegankelijkheid: haal het volk de musea in. De HuMobisten zeggen: Kunst is arrogant en dat willen we graag zo houden. Blokker is ook niet voor iedereen. Dat standpunt lijkt op papier niet zo sympathiek, maar in je hart voelt het waarachtig, en toch ook weer niet. Zij schoppen niet om te schoppen, maar om te zorgen dat we ons afvragen: waarom doen ze dat? In het huis van de HuMobisten loop je door een spiegelparadijs, waarin je niet weet wie je ziet: jezelf of hen.

De HuMobisten doen hun naam eer aan. De brengers van Humor en “Mind Your Own Business-ism” vallen tijdens het hele betoog niet uit hun rol. Pas in de vragenronde laten ze hun echte gezicht zien. Opgelucht dat we het toch nog hebben begrepen, maar ook lichtelijk teleurgesteld dat het toch echte mensen blijken te zijn, gaan we naar huis. Twee dagen later zit er nog steeds een glimlach op mijn gezicht.

Anne Miltenburg

WWW
www.humobisten.nl

BEKIJK DE UITNODIGING

^

 


^

010203040507080910