ONOMATOPEE / 11 MAA 10

Oftewel: klanknabootsing. De klank van gedachten, maar dan gematerialiseerd in oplage. En exact op maat gesneden, met alle nuances die bij gedachten horen.

Want hoe gaat het doorgaans? Kunstenaar denkt na. Werkt aan oeuvre. Wordt ontdekt. Exposeert. Wordt verkocht en Taschen of Phaidon perst een zielloos, veel te groot en te dik overzichtsboek uit de mal. Beetje gechargeerd inderdaad, maar toch een deel van de realiteit. Alleen al om die reden is het een verademing dat een initiatief als Onomatopee bestaat. Schrijver/curator Freek Lomme en ontwerper/musicus Remco van Bladel proberen zich de ziel van elke kunstenaar in hun fonds eigen te maken en hun stichting heeft inmiddels voldoende naam en faam opgebouwd om noodzakelijke kunstinstituten en subsidieverstrekkers op te warmen.
Veel van hun uitgaves geeft Van Bladel zelf vorm, maar daarnaast blijkt hij ruimschoots ingewijd in het contemporaine ontwerpersaanbod om exact de juiste ontwerper bij elke kunstenaar, dichter of klankpoeet te vinden. Opdat de uitkomst meer zal zijn dan de som der delen.
Lomme is daarentegen de man van het woord, wat tijdens zijn voordracht in Zeebelt al onmiddellijk na aftrap bleek. Terwijl hij met gemoedelijk Brabantse tongval het schijnbaar onvermijdelijke kunstjargon aanving, was Van Bladel druk doende om met videocamera in de ene hand hun prachtige uitgaves met de andere hand door te bladeren, ze tezelfdertijd levensgroot op doek projecterend. Het illustreerde precies de handmatigheid waarmee al hun publicaties naar verluidt totstandkomen. Veel van het vouw-, bind- en zeefdrukwerk doen ze zelf, voornamelijk omdat subsidies vaak niet ver genoeg strekken om zulks uit te besteden, maar vermoedelijk ook omdat ze daar gewoonweg plezier aan beleven. Volgens Lomme lukt het hen momenteel redelijk om van de opbrengst rond te komen. Het fonds dat hun inspanningen inmiddels heeft opgeleverd is evenwel onbetaalbaar. Spreekwoordelijk uiteraard, want de afzonderlijke publicaties kosten gemiddeld slechts een euro of vijftien en de totale productiekosten per uitgave niet meer dan twaalfduizend.
Onmiskenbaar wordt het duo door ideologie gedreven, zoals blijkt uit de tamelijk ronkende volzinnen van Lomme. Hun hoger doel is het ‘onderzoek naar de parameters van de beeldcultuur’ en het faciliteren van ‘wereldwijd normatief toneel’. Tevens willen zij ‘prikkelen’ binnen een ‘cultureel discours’ en ‘gastheer’ zijn voor initiatieven met een hoge ‘culturele urgentie’ en krachtige ‘visuele retorica’ produceren. Hoe dan ook, ‘het groeit enorm'; momenteel gemiddeld tien tentoonstellingen en vijftien tot twintig uitgaves per jaar. Lomme leek zich tijdens zijn betoog bij vlagen bewust van het gewicht van zijn woorden, want compenseerde dat af en toe door te stellen dat iets ‘gewoon communiceerde als een tierelier’. ‘Weetjewel’. Kortom, aards en sympathiek. Hoge vluchten, lage drempels. Grote gedachten en kleine publicaties, of kleine gedachten en grote idee├źn. Naadloos sluitend vormgegeven. Voor iedereen die toegepast werkt een aanmoediging om zich te laten bezielen door gedachten van een ander. Mits cultureel urgent natuurlijk.

Bart de Haas

Zie ook: http://www.onomatopee.net/

BEKIJK DE UITNODIGING

^

 


^