75B / 06 MAA 08


Rens Muis had geen zin en Robert Beckand hield elders een voordracht, dus kwam Pieter Vos, die zichzelf eigenlijk helemaal niet leuk vindt.

Een voornaam streven van de jongens van 75B (bij monde van Pieter) is ‘zo min mogelijk werken’. Een dag of drie per week, maar liever nog twee. En niet eindeloos pielen op een ontwerp (millimeter naar links, millimeter naar rechts), maar zo snel mogelijk ter zake komen. De voordracht van Pieter bestond grotendeels uit een verslag van hun ervaringen als Artists in Residence in grote stad Los Angeles, waar snel werken noodzaak is omdat iedereen de halve dag kwijt is met reizen of in de file staan en er domweg weinig tijd voor werken overschiet. LA is dan ook geen functionele stad, concludeerde hij.
Amerika is bovendien, zoals bekend, een land van uitersten, waarbij Vos evengoed aangetrokken werd door de zorgvuldig ingerichte openluchthabitat van een locale landloper, als door de villa aan zee van gevierd 8VO-ontwerper Simon Johnson, die overigens een zeurderige vriendin bleek te hebben, waardoor z’n benijdenswaardige situatie weer wat glans verloor.
Voor de rest raadde Pieter iedereen aan om ook een tijd als gesubsidieerd toegepast kunstenaar elders te resideren (‘gewoon vier maanden niksdoen’). De grote groep aanwezige studenten in Zeebelt voorzag hij van het vaderlijk advies om vooral nu ‘fucking hard te werken’, opdat ze eveneens later niks hoeven te doen.
Een beetje bureau-met-aanzien maakt een eigen boek. Na 10×10, dat onlangs verscheen bij Veenman Publishers (wat gelukkig een ‘heel slechte uitgeverij’ is, want slechte uitgeverijen hoeven niet zonodig plaatjes op het omslag), volgt binnenkort een publicatie over hun ervaringen in LA.
Vos is zich bewust dat sommigen de 75B-attitude studentikoos vinden en in zekere zin valt dat slecht te ontkennen, wanneer twee van de heren, hartje zomer, verkleed als sinterklaas en kerstman een Spaans vakantie-oord bezoeken en de excursie vastleggen in een tamelijk hilarische beeldreportage. Bij de Nederlandse kinderen ter plekke bleek de komst van beide kindervrienden allerminst verbazing te wekken en in het geval van sinterklaas was dat natuurlijk terecht, aldus Vos: ‘het was tenslotte Spanje’.
In hun begintijd schijnt het drietal mooie tijden te hebben beleefd met de vormgeving van uitingen voor de alweer lang geleden door brand verwoeste Roxy in Amsterdam en het onlangs heropgerichte Now & Wow in Rotterdam. Als vroegtijdige VJ’s liftten ze (want ze hadden nog geen geld) naar Amsterdam om daar de sessies van ‘Marcello of andere fuck-dj’s’ op te luisteren met spectaculaire video’s van landende vliegtuigen en bijbehorende teringherrie. Roxy wilde eigenlijk liever een logo dat op een door 75B ontworpen flyer stond dan het logo van DEBT, maar dat verzoek werd ridderlijk door 75B afgewezen, omdat Pieter het DEBT-logo briljant vond.
Hoewel Vos bedankt voor de status van een gevestigd ontwerpbureau als Thonik (‘maffia’) hebben ze toch alvast hun gedroomde kantoor virtueel gesitueerd nabij de Kop van Zuid. De cijferlettercombinatie van 75B als driedimensionaal, megalomaan onderkomen is volgens hem nog altijd te prefereren boven een ‘fuck’-gebouw van Koolhaas.
Erg enthousiast is Pieter over het tijdschrift ‘Mister Motley’ (‘koop dat blad’), wat opmerkelijk is, want met weinig van zijn eigen brouwsels blijkt hij gelukkig. Hij vindt zichzelf wél een heel goede ontwerper, maar z’n werk vindt Vos eigenlijk helemaal niks. Afgezien van het logo van het Fonds voor Beeldende Kunsten vormgeving en bouwkunst, en het afgewezen logo voor Boijmans. Een existentiële wending kreeg z’n voordracht toen bleek dat hij niet alleen weinig ophad met z’n eigen werk, maar bovendien vond dat het hele vak maatschappelijk niet veel toevoegt. Liever was Vos psycholoog geworden, of sportman, maar volgens z’n moeder moet Pieter aan de Prozac. Als we niet doorhadden dat we z’n Weltschmerz maar half serieus moeten nemen, dan hadden we haar waarschijnlijk gelijk gegeven.

Bart de Haas

www.75b.nl

BEKIJK DE UITNODIGING

^

 


^

02030405