INFO-AESTHETICS / 15 MAA 07

De alpha’s onder ons werden stil van de aankondiging van Info Aesthetics: “visualisation and mapping of data, generative systems and non-hierarchical systems”. Vanuit het kamp van de beta’s klonk luid applaus: eindelijk een kans om de helden Jonathan Harris en David Reinfurt in levenden lijve te horen spreken.

Jonathan Harris is een begenadigd spreker, die ogenblikkelijk beide partijen in het publiek weet te boeien. Zijn uitgangspunt is emotioneel, zijn betoog aanstekelijk. Harris is een verhalenverteller. Hij bouwt gereedschappen en platforms als middel om online menselijk gedrag te onderzoeken. Hij is wellicht de eerste digitale antropoloog.

Als inwoner van New York begeeft Harris zich dagelijks in massa’s mensen. Wat een passant voelt, droomt, denkt, blijft voor hem verborgen. Zijn project “We feel fine” is een digitaal platform waarbij je als het ware voorbijgangers een moment stil kan laten staan, op hun schouder kan tikken om te ontdekken wie ze zijn, hoe ze zich voelen en waar ze over dromen. Het programma zoekt blogs en online fotoalbums af op de woorden “I, am, feel”. Het resultaat is een database in de vorm van een krachtig visueel essay.

Ook bij zijn andere projecten traceert Harris de voetstappen die wij onwetend achterlaten op het web. Wordcount zet de 88.000 meest gebruikte Engelse woorden op een rij. Zijn rol als passieve observator kreeg een humoristische draai toen hij het programma Querycount lanceerde, dat liet zien waar mensen in wordcount naar gingen zoeken. De eerste zoekopdracht was de eigen naam, de tweede steevast ‘sex’.

In de films van Kubrick en Hitchcock, komen abstracte beelden voor die we labelen als computergraphics. Maar hoe werden die eigenlijk geproduceerd toen er nog helemaal geen computers waren? David Reinfurt haalt de ongeroemde artiesten onder het stof van de geschiedenis vandaan. Als je dacht dat computerbeelden eruitzien zoals ze eruitzien, simpelweg omdat de computer ze zo gevormd heeft, dan zit je er volgens Reinfurt naast. Hij laat zien dat de oorsprong van computerbeelden teruggaat naar het Bauhaus, waar Moholy Nagy zijn Light Space Modulator bouwde. Vervolgens leidt hij ons langs de Precision objects van Duchamps, die trucs uithaalden met de retina van de toeschouwer. De Solar-do-nothing-machine van Ray en Charles Eames deed niets maar was wel vooruitstrevend in zijn vorm, de Mechanical Analog Computer van de Whitney brothers verrijkte de filmscore van Hitchcock’s Vertigo.

Reinfurt staat eigenlijk voor ons als kunsthistoricus en niet als ontwerper. Hij heeft een historie opgegraven van ontwikkelingen, die we als technisch toeval in ons collectieve geheugen hadden bijgeschreven. Dat zijn eigen ontwerpen wel heel minimaal zijn, kan je hem daardoor wellicht vergeven.

Aan het eind van de avond kunnen de alpha’s opgelucht ademhalen. Info Aesthetics blijken een stuk toegankelijker met een antropoloog en historicus op het podium. De beta’s zijn gewoon helemaal voldaan.

Anne Miltenburg

WWW
Jonathan
www.number27.org
David
www.dextersinister.org

EMAIL
Jonathan
jjh@number27.org
David
info@dextersinister.org
 

BEKIJK DE UITNODIGING

^

 


^

a-01a-02a-03a-04a-05b-01b-02b-03b-04b-05