G.A.N.G. / 09 FEB 06

Aan de reeks niet-noodzakelijk-grafische-voordrachten is een fraaie editie toegevoegd door het genootschap G.A.N.G.
Dat het ruim opgezette, maar tijdelijk in onbruik geraakte Zcala-theater tamelijk desolaat oogde, onder andere door de massaal weggebleven grafische vakgenoten, droeg uiteindelijk alleen maar bij aan de invoelbaarheid van de thematiek. 

Vrij naadloos sluit de fascinatie van het G.A.N.G.-collectief aan bij eerdere presentaties van Jan KoningsBas Princen en Denis Oudendijk met de voornaamste overeenkomst dat ze allemaal de soms bizarre excessen van de eenentwintigste-eeuwse, gestructureerde belevings-, consumptie- en massacultuur gadeslaan om er vervolgens mee aan de slag te gaan. Zonder onmiddellijk te oordelen.
De parallelle wereld, door G.A.N.G. zo genoemd, is minder metafysisch dan de term doet vermoeden. Sterker nog, we zitten er soms dagelijks in. Snelwegen (horizontale liften) en alles wat daarmee de afgelopen decennia aan bedrijventerreinen, industriegebieden en wegrestaurants in rap tempo is vergroeid. Een wereld die we doorgaans beschouwen als onbedoeld naargeestig, maar onontkoombaar. Welnu, de G.A.N.G.-heren lijken die wereld ten volle te willen benutten. Mede uit praktisch-logistieke overwegingen ontmoeten ze elkaar geregeld voor overleg in een centraal gelegen Center Park. De door hen georganiseerde P-reizen voeren naar plekken die normaal gesproken zijn ontworpen om er te werken of er zo snel mogelijk weer weg te mogen. G.A.N.G. noodt daarbij tot anders kijken, of zoals ze het zelf noemen: hard kijken en biedt de meerdaagse reizen aan tot in het hart van de voor dit doel onontgonnen gebieden. Dat die excursies tijdens avonduren het wantrouwen wekken van dienstdoende beveiligingsorganisaties zal niet verbazen. Ook de parallelle wereld is niet zonder gevaren, maar het is hun oprechtheid en onbevangenheid die hen telkens redt uit mogelijk precaire situaties.
Confronterend voor sommigen was hun zelfgeïnitieerde verkiezing van De Beste Tuin in een Arnhemse volkswijk. Niet de Mooiste maar de Beste. De nominaties werden kenbaar gemaakt door onaangekondigd een bord GENOMINEERD in de geselecteerde tuinen, variërend van uiterst sober tot rijk gedecoreerd, te plaatsen. De uiteindelijke winnaar werd een tuin die volledig met stoeptegels was geplaveid, tot aan het publieke trottoir. Het argument om de eigenaar tot winnaar te verkiezen was het altruïsme waarmee hij zijn tuin vrijwillig aan de openbare ruimte had geschonken. Lokale sociale buurtbegeleiders waarschuwden het G.A.N.G.-collectief voor mogelijke volksrepresailles door verongelijkte genomineerden die niet in de prijzen waren gevallen. De waarschuwingen bleken ongegrond.
Naast de voornamelijk functioneel bedoelde aspecten van de parallelle wereld kijkt G.A.N.G. ook hard naar de disneyficatie van de uitspanningen. Van der Valk de herbergier van de parallelle wereld zet vrijwel al zijn herbergen op volgens eenzelfde asymmetrisch concept. Rustiek aan de voorkant, functioneel aan de achterkant. Anders gezegd: het lijkt een boerderij, maar het is een flat. Verder inzoomend op allerlei details blijkt bijna niets te zijn wat het moet lijken. En voor de eeuwigheid is het al helemaal niet bedoeld.
Een door G.A.N.G. in een prachtig natuurpark aangelegde, compleet uit kunstplanten opgetrokken praaltuin werd onopzettelijk een gewild decor voor pasgetrouwde stellen. Wonderlijk genoeg heeft namaak vaak een grotere aantrekkingskracht dan de werkelijkheid, wat de werkelijkheid ook moge zijn.

Bart de Haas

WWW

www.stichtinggang.org

 

BEKIJK DE UITNODIGING

^

 


^